بسيار دوست مىداشت . وى مدرسهء نظاميّه را در بغداد بنيان نهاد و براى دانش‌پژوهان نيز حقوقى ماهانه مقرّر كرد . وى فقيران و مسكينان را نيز مورد محبّت خويش قرار مىداد . يك بار يكى از علماى بزرگ به نام حسين بن على علوى رحمه الله - كه از دانشمندان و عالمان بسيار بزرگ شيعه بود - نزد ملك شاه رفته و پس از بازگشت او از نزد شاه ، يكى از درباريان او را مسخره كرد . پادشاه پرسيد : چرا او را مسخره كردى ؟ گفت : پادشاها ! مگر نمىدانى او از كافرانى است كه خداوند بر ايشان خشمگين شده و مورد لعنتشان قرار داده است ؟ ! شاه با تعجّب فراوان گفت : چرا ؟ مگر مسلمان نيست ؟ ! آن شخص پاسخ داد : نه ! هرگز ؛ واقعيّت آن است كه او يكى از شيعيان است . پادشاه گفت : شيعه يعنى چه ؟ آيا شيعيان يكى از فرقه‌هاى مسلمان نيستند ؟ ! آن فرد پاسخ گفت : نه ! هرگز ؛ واقعيّت آن است كه شيعيان ، ابابكر و عمر و عثمان را خليفه و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله نمىشناسند . شاه پرسيد : آيا مسلمانى وجود دارد كه اين سه تن را خليفه نداند ؟