بياورد ، و با اين كار خدمت بزرگى به اسلام و مسلمانان مىكنيم . وزير گفت : اين نظر پسنديده‌اى است ، ليكن من از اين گردهمايى در هراس هستم . پادشاه پرسيد : ترس براى چه ؟ وزير پاسخ داد : مىترسم كه شيعيان پيروز شده و دليل‌هايشان بر ما چيره شود و مردم به شكّ و شبهه گرفتار شوند . شاه گفت : مگر اين امكان دارد كه شيعيان پيروز شوند ؟ ! وزير گفت : آرى ! زيرا شيعه دليل‌هاى محكم و برهان‌هاى برّان از قرآن و احاديث شريف بر درستى مذهب خويش دارند و عقايدشان را اثبات مىكنند . پادشاه با پاسخ وزيرش قانع نشد و گفت : بايد عالمان هر دو طايفه را احضار كنيم تا حق براى ما آشكار گردد و حق را از باطل تشخيص بدهيم . بالاخره وزير يك ماه فرصت خواست ، ليكن پادشاه جوان نپذيرفت . . . ولى در آخر كار ، پانزده روز به وزير مهلت داد . در اين مدّت پانزده روز ، وزير ده تن از بزرگان علماى اهل سنّت كه در زمينه‌هاى تاريخى ، فقهى ، حديثى ، اصولى و بحث و گفت و گو مورد اعتماد بودند را گرد آورد و ده تن از