نمازگزار پس از آن كه در آغاز سوره اعتراف و اقرار مىكند بر اين كه خداوند بر وى منت نهاده ، با هدايت تكوينى و تشريعى عمومى او را هدايت و رهبرى نموده است ، پشت سر آن از پيشگاه خداوند منان و هدايتگر درخواست مىكند كه او را با هدايت خصوصى تكوينى خويش نيز كه به عدهء معدودى از بندگان اختصاص دارد ، هدايت و رهبرى كند ، اين است كه مىگويد : اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ . خلاصه اين كه چون بشر طبعا و فطرتا در معرض هلاكت و طغيان است ، عوامل زيادى سعادت انسان را تهديد مىكند و موانع و مشكلات فراوان در سر راه هدايت و تكامل روحى و اخلاقى او وجود دارد ، اين است كه فرد مسلمان هيچ‌گاه نبايد جز خدا بر وجود خويش متكى باشد و بر خود توكل و اتّكا كند بلكه هميشه از پروردگار خويش استعانت و استمداد بجويد و به سوى او پناه ببرد و از او درخواست هدايت و رهبرى نمايد تا بتواند بدون اين كه ، با اشكال و مانعى مواجه شود ، راه راست و جاده مستقيم را بپيمايد و به آخرين مقصد و كمال نهايى نائل شود و از كسانى كه مورد غضب پروردگار قرار گرفته و يا گمراه گرديده‌اند ، نباشد .