صادر نخواهد شد . ( 1 ) - پس اگر معجزه‌اى در دست كسى ظاهر شود ، دليل بر صدق گفتار وى و كاشف از اذن حق است و اين يك حقيقت روشن و قانون كلى و مسلّمى است كه خردمندان در امور مهم بر آن تكيه مىكنند و شك و ترديدى به خود راه نمىدهند . مثلا : اگر كسى از ناحيه سلطان و پادشاهى ، ادعاى منصبى كند كه مربوط به امور و شئون رعيت باشد و مردم ادعاى او را با شك و ترديد تلقى كنند ، بر او لازم است ، براى اثبات ادعاى خويش سند و دليلى بياورد و اين شك و ترديد را از دل مردم بزدايد و موقعيت خويش را در ميانشان مستحكم سازد . پس اگر همين مدعى نمايندگى در اثبات صدق گفتار و ادعايش چنين بگويد كه : من همين فردا محبت و عنايت خاص پادشاه قرار خواهم گرفت و او مرا با يك تحفه خاص و شاهانه‌اى كه به ساير سفرا و نمايندگان اهدا مىكند مفتخر خواهد نمود و از طرف ديگر پادشاه هم از آن چه در ميان رعيت و آن شخص واقع گرديده ، كاملا با اطلاع باشد و با اين حال در همان روز معين او را با آن هديهء خاص مفتخر نمايد ، اين عمل از آن پادشاه تصديق و تأييد نمايندگى آن شخص مىباشد به طورى كه هيچ عاقل و دانايى نمىتواند او را به دروغ و خلاف‌گويى حمل نمايد زيرا بر يك پادشاه عاقل و توانا كه علاقه‌مند به حفظ مصالح رعيت خويش مىباشد ، بسيار قبيح و مستهجن است كه مرد دروغگو و حقه‌بازى را با اطلاع از حقه‌بازى وى ، تصديق و تأييد كند و دست او را در فساد و خرابكارى باز بگذارد و در مسير حقه‌بازى و شيادى كمك و پشتيبان او باشد . عملى كه دربارهء بشر عاقل قابل قبول نباشد ، دربارهء خداوند حكيم مطلق به هيچ وجه ممكن و قابل قبول نخواهد بود و در قرآن مجيد نيز به همين موضوع اشاره شده است ، آنجا كه مىگويد : وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ . « 1 » اگر او ( پيغمبر ) سخنى دروغ بر ما مىبست ما او را با قدرت مىگرفتيم . سپس رگ قلبش را قطع مىكرديم . منظور آيه اين است « محمد » ى كه ما نبوتش را تأييد نموديم و معجزه‌هايى در دست وى ظاهر ساختيم ؛ نمىتواند مطالبى را از پيش خود به ما نسبت دهد و اگر به فرض محال چنين عملى از وى سر زند ، با قدرت خويش رگ زندگانىاش را قطع مىكنيم و دمار از روزگارش مىآوريم . چه آن كه

--> ( 1 ) حاقه / 44 - 46 .