پرستش نيست ، اين است كه بايد تنها خدا را پرستش نمود و از او يارى و مدد خواست . سپس راه دعا و نيايش را به انسان‌ها تعليم مىكند و تذكرشان مىدهد كه از خداوند درخواست كنند تا آنان را به صراط مستقيم و راه راست و به سوى سعادت جاودانى هدايتشان كند ، به يك حيات جاودانه و زندگى ابدى و به نعمت‌هاى غير قابل زوال و پايان‌ناپذيرشان برساند و در نور و روشنايى كه تاريكى و ظلمتى بعد از آن وجود ندارد ، قرارشان دهد . و در آخرين مرحله اين نكته را بيان مىكند كه راه مستقيم و هدايت به كسانى اختصاص دارد كه خداوند با رحمت و فضل خويش آن‌ها را مشمول رحمت بىپايان و نعمت‌هاى فراوان خويش ساخته و الطاف خاصى مبذولشان داشته است و اين راه با راه كسانى كه مورد خشم و غضب خدا قرار گرفته‌اند و با راه كسانى كه از راه صحيح منصرف گرديده‌اند ، متمايز و جداست . بنابراين ، سورهء حمد از چهار بخش تشكيل يافته و هر بخش هدفى در بر دارد و مجموعا چهار هدف عالى و مهم را تعقيب مىكند : 1 - خدا را با صفات عالى و كمالىاش براى انسان‌ها توصيف و معرفى مىكند . 2 - عبادت ، پرستش و استعانت مخصوص به خداست و جز او كسى سزاوار آن نيست . 3 - هدايت به راه راست و شناخت راه راست و راه نيكان را بايد از پيشگاه الهى خواست و در راهيابى از او مدد و يارى جست . 4 - راه نيكان از راه خشم‌زدگان ( مغضوبين ) و از راه گمراهان ( ضالّين ) متمايز و جداست .