معناى بدا از نظر شيعه « بدا » يى كه شيعه بدان معتقد است ، به معناى « ابداع » و اظهار مىباشد ، يعنى آن چه براى بشر مجهول و ناروشن بود ، خداوند آن را اظهار نموده و آشكار سازد . استعمال بدا كه به معناى خلقت و آفرينش است ، در « اظهار » به علت مناسبت و شباهت خاصى است كه در ميان آن دو - خلق كردن و ظاهر نمودن - وجود دارد زيرا كه خلق كردن چيزى در واقع ظاهر نمودن آن چيز است . اتفاقا در بعضى از روايت‌هاى اهل سنت بدا به همين معنى استعمال شده است چنان كه بخارى از ابو عمر و او از ابو هريره نقل مىكند كه رسول خدا ( ص ) فرمود : در ميان بنى اسرائيل سه نفر بودند : يكى كور ، ديگرى كچل و سومى ابرص ، « بدا » پيش آمد كه خدا آن‌ها را امتحان كند و بدين منظور ملائكه‌اى به سوى آن‌ها فرستاد . . . « 1 » ( 1 ) - در قرآن نيز نظير اين استعمال ، فراوان آمده است ، آنجا كه خداوند مىفرمايد : الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْكُمْ وَ عَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفاً . « 2 » حالا خداوند براى شما تخفيف داد و ظاهر نمود كه در شما ناتوانى هست . و نيز مىفرمايد : لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصى لِما لَبِثُوا أَمَداً . « 3 »

--> ( 1 ) صحيح بخارى ، باب احاديث بنى اسرائيل ، 4 / 146 . ( 2 ) انفال / 66 . ( 3 ) كهف / 12 .