اين دو آيه روى هم رفته اين است : حركت به جنگ بر تمام افراد مسلمان واجب نيست بلكه تنها بر عده‌اى از مسلمانان در حد كفايت واجب مىباشد . به عبارت ديگر : از مفهوم مجموع اين دو آيه يك حكم به دست مىآيد و آن اين كه جهاد واجب كفايى است و نه واجب عينى ، يعنى آيه اول اصل وجوب را و آيه دوم كفايى بودن آن را بيان مىكنند ولى در عين حال گاهى واجب عينى مىشود و بر تمام مسلمانان فرض و واجب مىشود كه همگان در ميدان جنگ شركت كنند ولى اين نوع وجوب غير از وجوب اولى جهاد است . بنابراين ، در جهاد دو نوع وجوب دارد ، در اصل واجب « كفايى » مىباشد و با پيدايش عوامل خارجى گاهى هم واجب « عينى » مىشود و حكم هر دو نوع وجوب ، هر كدام در جاى خود ثابت ، پابرجا و نافذ است و نسخ نشده و تغيير نيافته است .