به نظر ما : اين آيات نسخ نشده‌اند ، زيرا اين آيات به صراحت دلالت دارند بر اين كه ممنوع بودن استيذان در ترك جهاد و مورد عتاب قرار گرفتن رسول اكرم ( ص ) به جهت اجازه دادن به متخلّفين و بهانه‌جويان ، هنگامى بوده است كه دروغ‌گويان و راستگويان از يكديگر تشخيص داده نمىشدند و خداوند در اين آيات بيان نموده است كه افراد متخلف و بهانه‌جو از پيامبر ( ص ) اجازه مىگرفتند كه در شهر بمانند و اين اجازه را بهانه قرار مىدادند كه از حضور در ميدان جنگ شانه خالى كنند . ( 1 ) - اينجا بود كه خداوند به پيامبرش فرمان داد كه به هيچ‌كس اجازهء تخلف از جنگ ندهد تا وضع افراد از نظر ايمان و كفر و از نظر حقيقت‌گويى و يا بهانه‌جويى روشن گردد و پس از آن كه وضعشان معلوم شد ، خداوند از طرفى به مؤمنين اجازه داد كه براى بر طرف كردن بعضى از گرفتارىهاى زندگى خود از پيامبر ( ص ) اجازه بگيرند و با اجازه وى حق دارند موقتا از جهاد معاف شوند و از طرف ديگر در آيه فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ . . . به پيامبر ( ص ) نيز اجازه داد كه به هريك از مسلمانان كه صلاح مىداند و مشكل جدى دارد ، اجازه بدهد و او را جهت شركت در جنگ آزاد بگذارد . با اين توضيح معلوم گرديد كه منافات و تضادى در ميان مفهوم اين دو نوع آيه وجود ندارد تا يكى ناسخ ديگرى باشد ، بلكه مفهوم و مفاد هريك از آن‌ها به مورد خاص خود اختصاص دارد .