اشكال و محذورى ندارد و با حكمت و علم خداوند هيچ‌گونه منافاتى ندارد . البته بايد توجه داشت كه اين توضيح و بيان در صورتى لازم است كه بگوييم ؛ تشريع احكام و قانون‌گذارى بر پايهء مصالح و مفاسدى است كه در خود اعمال وجود دارد ، اما بنا به عقيدهء كسانى كه مىگويند : خود احكام و تكاليف داراى مصلحت است نه اعمالى كه موضوعات احكام هستند ، در اين صورت مسئله خيلى ساده و روشن است ، زيرا در اين صورت هر حكم حقيقى نيز مانند همان احكام امتحانى مىباشد كه توضيح آن در اول همين بحث گذشت .