شناسايى قرآن به گفتار آنان اكتفا كنيم . از افكار و راهنمايىهاى سودمندشان رهنمون و الهام بگيريم . آرى در فضيلت قرآن احاديث فراوانى از آنان نقل گرديده ، علامهء مجلسى آن‌ها را در جلد 19 بحار الانوار « 1 » جمع‌آورى نموده است كه ما قسمتى از آن احاديث را در اينجا مىآوريم : حديث اول حارث همدانى مىگويد : وارد مسجد شدم ، گروهى را ديدم كه دور هم نشسته در پاره‌اى از احاديث به بحث ، مجادله و گفت‌وگوهاى بىفايده پرداخته‌اند . سپس به حضور امير مؤمنان ( ع ) بار يافتم و جريان را به سمع وى رسانيدم و آن حضرت فرمود : واقعا چنين روشى را اتخاذ نموده‌اند ؟ گفتم : آرى . آنگاه على ( ع ) گفت : حارث ! من از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه فرمود : ديرى نپايد كه فتنه‌ها برپا گردد . عرضه داشتم يا رسول اللّه ! راه رهايى از اين فتنه‌ها چيست ؟ فرمود : قرآن كتاب ( 1 ) - خدا ، كتابى كه راه حل اختلافات و كشمكش‌هاى شما در آن است ، كتابى كه مىتواند حق و باطل را به آسانى از هم جدا و روشن سازد ، حقيقتى كه هزل و شوخى به آن راه ندارد ، كتابى كه هر جبار و ستمگرى آن را به دور اندازد ؛ خداوند كمر او را مىشكند و بر خاك مذلت و هلاكتش مىنشاند و هركس هدايت را در غير آن بجويد به ضلالت و گمراهى مىافتد . آن همان ريسمان محكم الهى است كه ارتباط انسان با خدايش بدان بسته است و آن همان كتاب حكمت‌آميز و راه مستقيم است و آن همان كتابى است كه اميال و هوس‌هاى بشرى و دست اهريمنان ، نمىتواند او را تغيير دهد . در اثر همان كتاب است كه زبان‌ها از اشتباه مصون مانده ، گفت‌وگوهاى باطل و بىفايده پايان مىپذيرد . دانشمندان از خواندن و تفكر در آن سير نمىشوند . با گذشت اعصار و قرون ، كهنه و فرسوده نخواهد شد ، كتابى كه عجايب و مزاياى آن بىپايان است . اين قرآن همان گفتار است كه وقتى جنيان آن را شنيدند دلباخته آن گرديدند و بىاختيار گفتند : « إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً ، يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ » ؛ يعنى ما قرآن اعجاب‌انگيزى مىشنويم كه به سوى سعادت رهبرى مىكند . هركس با قرآن سخن بگويد گفتارش درست خواهد بود و هركس طبق آن حكومت و قضاوت كند ، به عدالت قضاوت نموده است و هركس عمل خود را با آن تطبيق كند به اجر و پاداش نيك

--> ( 1 ) طبع قديم مطابق جلدهاى 89 ، 90 طبع جديد .