( 1 ) - قرآن از ديدگاه قرآن و حديث آنجا كه سخن به فضيلت قرآن رسد چه بهتر كه انسان مكث و توقف كند و خود را در برابر قرآن ، كوچك ببيند و به عجز و زبونى خويش اعتراف نمايد چون اعتراف بر عجز و نارسايى ، در بيان عظمت قرآن شايد شايسته‌تر و رساتر از گفتار و يا قلم‌فرسايى در مدح و ثناى آن باشد ؟ ! انسان آن موجود ممكن و محدود ، چگونه مىتواند حقيقت و واقعيت گفتار خداى بزرگ و نامتناهى را درك نموده و آن ذات بىنهايت را در مغز كوچك خود بگنجاند و با كدام نيرو مىتواند موقعيت و ارزش واقعى قرآن را در مغز نارساى خود ترسيم و بيان كند ؟ ! يك نويسنده - هر چند هم توانا باشد - در اين باره چه مىتواند بنويسد و يا يك خطيب گويا هر چند هم گوياتر باشد چه بر زبان آرد كه شايستهء آن باشد ؟ ! آيا موجود محدود مىتواند به جز يك موجود محدودى را توصيف و تعريف كند ؟ در عظمت قرآن همان بس ، كه گفتار و كلام پروردگار بزرگ است و در مقام و منزلت آن همان بس كه معجزهء پيامبر خاتم و آياتش متكفل هدايت بشر و ضامن سعادت انسان‌هاست . افراد بشر را در تمام شئون زندگى و در همهء قرون و اعصار رهبرى مىكند . مجد ، سيادت و سعادت هميشگى آنان را تضمين و تأمين مىنمايد . اين حقيقت را از خود قرآن بشنويم آنجا كه مىگويد : إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ . « 1 » اين قرآن انسان را به استوارترين راه‌ها هدايت مىكند .

--> ( 1 ) بنى اسرائيل / 9 .