است كه از اول اسلام و از روزى كه نماز تشريع شده ، وجود داشته و بر اساس تقيه نموده است ، زيرا در آن روز تقيه‌اى وجود نداشت . بنابراين احكام ، كسانى كه قائل به تحريف مىباشند ، نبايد سوره‌اى را كه احتمال تحريف در آن وجود دارد ، در نماز قرائت كنند زيرا در نماز بعد از سورهء حمد خواندن يك سوره كامل لازم است و كامل بودن سوره‌اى كه احتمال تحريف در آن وجود دارد ، قطعى نمىباشد ، در صورتى كه « اشتغال يقينى » ، « برائت يقينى » مىخواهد ، يعنى آنجا كه فرمان و دستور قطعى از سوى شارع به انسان متوجه شده است ، بايد آن را به گونه‌اى انجام دهد كه به ساقط شدنش نيز يقين نمايد . اشكال : شايد طرفداران تحريف ادعا كنند كه خواندن سورهء كامل در صورتى واجب است كه شناختن آن ممكن باشد و در غير اين صورت واجب نخواهد بود . پاسخ : اين ادعا در صورتى درست است كه احتمال تحريف در تمام سوره‌هاى قرآن وجود داشته و هيچ‌يك از سوره‌هاى قرآن از اين احتمال خالى و مصون نباشند ، اما اگر در اين ميان سورهء معينى وجود داشته باشد كه حتى به عقيده طرفداران تحريف نيز تحريف نشده است ؛ مانند سورهء توحيد ، در اين صورت طرفداران تحريف نمىتوانند جز همان سوره ، سورهء ديگرى را در نماز بخوانند . اشكال ديگر : شايد در پاسخ اين اشكال نيز بگويند كه ائمه اطهار ( ع ) خواندن هر گونه سوره را در نماز تجويز فرموده‌اند و اگر چنين تجويزى نبود ، خواندن سوره‌هايى كه احتمال تحريف در آن‌ها وجود دارد ، جايز نمىشد . پاسخ : مىگوييم كه : همان اجازه و رخصت كه از ناحيه ائمه ( ع ) صادر شده است ، مىتواند دليل محكمى بر اين معنى باشد كه تحريفى به قرآن و به هيچ‌يك از سوره‌هاى آن راه نيافته است و گرنه اجازه ائمه موجب مىشد كه نماز مسلمين در اثر خواندن سوره‌هاى تحريف شده و ناقص ، باطل شود و اگر