كه دروغ بودن آن ثابت گرديد ، حكمى هم كه از چنين آيه استفاده شود ، قابل تعبد نمىباشد و امكان ندارد كه عمل كردن به چنين حكمى شرعا واجب و لازم باشد . به هر صورت تمام مسلمانان در اين مطلب اتفاق نظر دارند كه ثابت شدن آيات قرآن ، تنها از راه تواتر و نقل‌هاى پياپى و يقين‌آور مىتواند باشد و از طرف ديگر معلوم است كه در ميان متواتر بودن آيات قرآن با متواتر بودن قرائت‌ها ، كوچك‌ترين ارتباط و ملازمه‌اى وجود ندارد . ممكن است در عين اين كه خود آيات قرآن متواتر باشند ، قسمتى و يا تمام قرائت‌هاى هفت‌گانه متواتر نباشند زيرا متواتر بودن قرآن دليل بر تواتر قرائت‌ها نيست ، چنان كه دلايل نفى تواتر قرائت‌ها دليل بر عدم تواتر آيات قرآن نمىتواند باشد و بعدا در اين باره مشروحا بحث خواهيم نمود . موضوع دومى كه مىتواند در بحث عدم تواتر قرائات مؤثر و روشنگر باشد ، آشنا بودن با خود قاريان و چگونگى نقل و ناقلان آن‌هاست و قاريان مشهور هفت نفرند كه در اينجا شرح حال آنان را يكايك مىآوريم و سپس به شرح حال سه تن ديگر كه بر اين هفت تن اضافه نموده‌اند ، مىپردازيم .