نتيجه اين است كه قانون قرآن و تعاليم اسلام ، تمام مصالح فردى و اجتماعى را در نظر گرفته است و قوانينى را تشريع و تنظيم نموده است كه مىتواند پاسخگوى تمام نيازمندىهاى مختلف جوامع بشرى بوده ، بر تمام جنبه‌هاى دنيوى و زندگى مادى انسان‌ها نظارت كند و تمام جنبه‌هاى دنيوى و اخروى را نيز تأمين نمايد . آيا با اين حال در نبوت و پيامبرى كسى كه اين همه قوانين متعالى و مترقى را آورده است ، جاى شك و ترديد باقى مىماند ؟ ! آن هم با توجه به اين نكته كه : ( 1 ) - پيامبر اسلام در ميان يك‌مشت مردم وحشى و نادان به دنيا آمده و در ميان مردمى نشو و نما نموده است كه كوچك‌ترين ارتباط و آشنايى با اين گونه تعاليم عالى آسمانى نداشته‌اند و اين تعاليم از افق فكر آنان برتر و از سطح تصورشان بالاتر بود .

--> هبه ازدواج يك مسلمان سياه ، كوتاه‌قد و بىچيز سودانى به نام جويبر در آورد ، در صورتى كه جز اصل برابرى در اسلام ، عامل ديگرى براى اين ازدواج وجود نداشت ؛ فروع كافى ، ج 2 ، باب 21 .