متداول است و به افراد برهنه اين مناطق آى نو يعنى پشمالو گفته مىشود . سفر به شمال در 314 ق . م ، بر اثر فشار قبايل مهاجم ، سلطان استان چئو سدى از رود هوانگ‌هو تا ساحل خليج پيچلى كشيده بود و در همان زمان سلطان استان ين هم سدى از ايالت شانسى تا بقاز ليالوتونگ واقع در مرز كنونى منچورى احداث كرد . تلاقى اين دو سد كه يكديگر را قطع كرده‌اند ، در نزديكى بندر فعلى يونك پيك واقع در ساحل خليج پيچلى است . درست در اين نقطه است كه شىهوانگ در سفر به شمال شرقى خود بين اين دو سد رسيد و از نظر استاد كامبوزيا اين همان دو سدى است كه قرآن به آن تصريح كرده و مىفرمايد : حَتَّى إِذا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ . تا اينكه ذو القرنين بين دو سد رسيد . و پس از بازديد از اين دو سد ، دستور مىدهد كه سد استوار و خلل‌ناپذيرى بسازند . سدّ ذو القرنين يا ديوار چين سستى و خرابى سدهاى اوليه كه باعث رخنهء اقوام مهاجم يوچانك و مانچونك شده بود ، منجر به شكايت اهالى به شىهوانگ شد و به دستور او ديوار و سد محكمى شروع به ساختمان مىشود كه ارتفاع آن از 9 الى 12 متر عرض قاعده و پايهء آن ده و طول آن چهار هزار كيلومتر است . در فاصلهء چند متر به چند متر برجى در روى ديوار بنا شده كه به منظور دفع دشمن و تسلط بر او بوده است . در تقويمهاى چين كه روز به روز در زمان شىهوانگ يادداشت مىشد ، فرمانى ضبط شده بود مبنى بر اينكه : اگر ميخى لاى درز سنگى قابل كوبيدن باشد گردن سازندهء آن محل قطع شود .