طبرسى رحمه اللَّه نيز آن را سورة الملائكه گفته است . 4 - سورهء مباركه به شهادت آيات آن ، مكّى است و در زمينه توحيد و نبوت و معاد و نظام جهان سخن ميگويد ، در مجمع البيان از حسن مفسّر نقل شده كه آيات إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ / 29 ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ . . . / 32 در مدينه نازل شده است ، ظاهرا اين قول يك نوع استحسان است و گرنه اين گفته بر خلاف سياق آيات مىباشد . 5 - مىشود گفت همهء سوره به يك بار نازل شده است مگر در قول حسن مفسّر كه گذشت . غرض سوره 6 - محور مطالب سوره مباركه سه چيز است اوّل : اينكه آفريننده و اداره كنندهء دنيا خداست ، جز او كسى در آفرينش و تدبير استقلال ندارد ، ( توحيد ) اين مطالب حدود نصف بلكه بيشتر از نصف سوره را گرفته است . دوّم : نبوّت كه رسولان واسطهء تبليغ ميان خدا و خلق هستند ، سوّم : مسئلهء ضرورى : معاد كه آخرين سير انسانها مىباشد . ناگفته نماند : كارهايى كه از انسان سر مىزند ، بسته به شناختى است كه از اين جهان دارد ، انسان مادّى كه جهان را بىهدف و نقشه مىپندارد ، دستش در ظلم و جور و طغيان باز است ، زيرا مسئوليتى براى خود احساس نمىكند ولى انسان موحّد كه به وجود خداى متعال عقيده دارد و او را پيوسته حاضر و ناظر ميداند كه در آخرت در مقابل هر ذرّه از عمل خويش مأجور يا معاقب است ، آدم مفيد و مؤثر و دلبخواه خواهد بود . قرآن به عقيدهء معاد در اصلاح