و آيهء يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ . . . در جحفه و در غدير خم نازل شده باشد ، مىشود گفت : اين دو آيه دو بار نازل شده است و يا منظور هر دو امام بزرگوار عليهما السّلام همهء سوره است به استثناى اين دو آيه ، كه زيرا از طرف شيعه و اهل سنت ثابت شده است كه آن دو آيه در غدير خم نازل شده‌اند . 5 - علت نامگذارى به سورهء مائده ، ظاهرا آمدن آيهء قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ . . . آيهء يكصد و چهارده در اين سوره است از باب تسميهء كل باسم جزء ، از روايات معلوم مىشود كه در زمان رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله به وسيلهء خود آن حضرت اين سوره مائده ناميده شده است . 6 - اين سوره با دستور أَوْفُوا بِالْعُقُودِ و فرمان وفا به عهد شروع مىشود و با وعدهء نزول مائده بر نصارى كه عهدى بود از جانب خدا و با بيان اينكه عيسى بن مريم به پيمان بندگى وفا كرد بانجام مىرسد ، در خلال اين دو ، بسيارى از احكام حلال و حرام ذكر مىشود كه همه پيمانهاى الهى هستند كه از بندگان گرفته شده است . در اين سوره سه بار از ميثاق بنى اسرائيل و نصارى ياد شده ، آن گاه مقدارى از احوال كسانى كه مقررات و پيمانهاى خدا را شكسته‌اند ، بيان شده است ، چنين به نظر مىرسد كه سورهء مباركه در أَوْفُوا بِالْعُقُودِ خلاصه مىشود و همهء مطالب آن در تحت همين عنوان مىباشد . در الميزان فرموده : غرض جامع در اين سوره ، دعوت به وفا به عهد و مراعات بيانهاى حق است هر چه باشد ، و تهديد شديد است به آنهايى كه پيمانهاى حق را مىشكنند و به آنها اعتناء نمىكنند و اينكه عادت خدا بر آن جارى است كه بر اهل ايمان و تقوى و نيكوكارى ، رحم كند و بر آنها سهل گيرد و با اهل طغيان و تجاوز و عهد شكنان سخت‌گيرى نمايد .