تعالى : أَمْ يَدُسُّهُ فِي التُّرابِ أَلا ساءَ ما يَحْكُمُونَ نحل آيهء 60 . چه ظلالتى است ظاهرتر و واضح‌تر از اين . [ سوره الجمعة ( 62 ) : آيه 3 ] وَ آخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 3 ) و ديگران از آنها كه ملحق به آنها نشدند و او است خداوند عزيز حكيم . وَ آخَرِينَ مِنْهُمْ ضمير منهم راجع به اميين است و مدخول اذ بعث يعنى همان نحوى كه خداوند در اميين مبعوث فرمود رسول كه بر آنها تلاوت آيات كند و تزكيه كند و تعليم كتاب و حكمت كند بر غير اميين هم مبعوث شده زيرا پيغمبر ( ص ) مبعوث بر كليهء جن و انس است . لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ بعضى گفتند : مراد كسانى كه بعد از اميين ايمان آوردند بعضى گفتند : مراد لما يلحقو بهم در فضل و مثوبات لكن خبر از حضرت باقر ( ع ) است فرمود : مراد عجم هستند كه ايمان آوردند و درك زمان صحابه را نكردند ، و از پيغمبر روايت شده كه چون آيه تلاوت فرمود پرسيدند كه : اينها كيانند ؟ - حضرت دست مبارك را بر كتف سلمان گذارد و فرمود : « لو كان الايمان في الثريا لناله رجال من هؤلاء » وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ مكرر تفسير شده . [ سوره الجمعة ( 62 ) : آيه 4 ] ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ( 4 ) اين است فضل خدا ميدهد هر كه را كه بخواهد و خداوند صاحب فضل عظيم است . ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ ذلك اشاره به ايمان و تزكيه نفس و علم كتاب و حكمت است اين تفضل الهى است توهم نشود كه انسان به خودى خود ايمان ميآورد يا مزكى مىشود يا علم پيدا مىكند تمام تفضل الهى است فقط محل بايد قابليت داشته باشد و او ميداند چه محلى قابل است و چه محلى قابليت ندارد ، اسباب هدايت را او ايجاد فرموده ، ارسال رسل كرده ، انزال كتاب افاضهء علم كه فرمود : « العلم نور يقذفه اللَّه في قلب من يشاء » توفيق و تاييد و القاء حب در قلب و ارسال ملائكه و الهام در قلب تماما از جانب او است تكوينا و تشريعا يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ