در مقدمهء جلد اول بيان داشتيم . ( محدث ) يعنى جديد و تازه چون سابقه نداشته . صحف انبياء سلف و كتب آنها مثل الواح تورات و زبور و انجيل مكتوبا نازل شده و قرآن مجيد مقروّا چنانچه مكرر اشاره شده است . ( إِلَّا كانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ ) اعراض از قرآن منحصر به كفار و مشركين نيست كه به كلى منكر شوند و نسبتهاى ناروا به او دهند كه قبلا بيان شده ، بلكه اعراض از يك آيه او هم مصداق معرض است . چون قرآن مركب استقلالى است ، هر سوره و هر آيه و هر جمله آن قرآن است ، چه در قرائت ، چه در لمس و مس و چه در حرمت تنجيس و چه در بى احترامى و چه در اعراض . پس بناء على هذا ، شامل مىشود كسانى را كه از آيات راجعه بولايت يا آيات احكام مثل ربا و حدود و ديات و ساير احكام مثل حجاب و صلوة و زكات و حج و امثال اينها اعراض كنند . [ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 6 ] فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ( 6 ) پس به تحقيق تكذيب كردند پس زود باشد كه بيايد آنها را خبرهايى كه بودند به او استهزا مىكردند . ( فَقَدْ كَذَّبُوا ) تكذيب قرآن را كه از جانب خدا نيست و بافته‌هاى پيغمبر است كه از ديگران فرا گرفته و تكذيب رسول كه ساحر و جادوگر و كذاب و مفتريست و تكذيب معاد كه بعث و نشر و حشرى نيست و تكذيب احكام و دستورات دين كه تمام دروغ است و شاهد بر اين عموم آيه شريفه است كه مىفرمايد : فَقَدْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ ( سوره انعام آيه 5 ) . ( فَسَيَأْتِيهِمْ ) عذابها و بليات وارده بر آنها ، دنيوية و اخروية . ( انباؤ ) خبرهايى كه در قرآن داده شده كه يكى از معجزات قرآنى است كه خبر از آينده مىدهد : از عظمت اسلام و تسلط بر كفر و شرك و از عقوبات وارده بر كفار : از قتل و اسارت و ذلت و خفت و غير اينها در دنيا و عقوبات اخروى : از حال نزع و قبر و برزخ و صفحهء قيامت و جهنم و خلود در عذاب . ( ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ) استهزاء و سخريه و متلك و نسبتهاى ناروا كه بر قرآن مىكردند و مىگفتند و به پيغمبر اكرم همين استهزاء مورث كفر مىشود و امروز بسيارى به احكام دين