شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً ) اسرى آيه 84 ( و لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وَ كُفْراً فَلا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ ) مائده آيه 72 . [ سوره طه ( 20 ) : آيه 3 ] إِلاَّ تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى ( 3 ) مگر اينكه تذكره و يادآورى باشد از براى كسى كه از خداى تبارك و تعالى بترسد كه مراد علّت نزول قرآن براى يادآورى او است و كسى كه از خدا بترسد فقط مؤمن كه معتقد بجميع عقائد حقه است چنانچه در جاى ديگر ميفرمايد : ( وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ ) ذاريات آيه 55 و در آيه قبل از آن ميفرمايد : ( فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ ) ذاريات آيه 54 كه مفادش با اين دو آيه مطابق مىشود كه از كفّار و مشركين و معاندين اعراض فرما و اهل ايمان را يادآورى كن پس براى كفّار خود را بمشقت ميانداز و كسانى كه از خدا مىترسند اين قرآن تذكره آنها است كه بدستورات آن عمل كنند واجبات او را بجا آورند و از محرمات آن اجتناب كنند لذا ميفرمايد ما قرآن را نازل نكرديم . ( إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى ) كه گفتند مؤمن بايد بين خوف و رجاء باشد امر از مكر اللَّه و يأس از روح اللَّه دو معصيت كبيره است و اخبار خوف و رجاء دو دسته است يك دسته دلالت دارد كه مؤمن خوف و رجائش بايد مساوى باشد هيچ كدام بر ديگرى زيادتى نداشته باشد و يك دسته دلالت دارد بر اينكه رجاء آن بايد بيشتر از خوف باشد و در جمع بين اين دو دسته اخبار وجوهى گفته‌اند وجهى كه به نظر تمام ميآيد آنكه دو نظر است مؤمن اگر نظر به خود و اعمال خود كند بايد خوف و رجاء آن مساوى باشد بسا باشد كه عباداتش مقبول درگاه الهى نشود زيرا فاقد شرائط قبول باشد يا بواسطه بعضى از معاصى حبط شود يا العياذ باللّه در آخر عمر ايمانش از