حلول در شىء نميكند محل شىء واقع نميشود حالات مختلفه بر او عارض نميشود حتى اين عباراتى كه در آيات و اخبار داريم مثل حب و بغض و رحمت و غضب و رضا و سخت معنايش ترتيب اين آثار است نه عروض اين حالات بر ذات مقدسش . ( وَ نَذْكُرَكَ كَثِيراً ) دو قسم ذكر داريم ذكر لسانى مثل تحميد و تهليل و تكبير كه زبان بايد دائما بذكر خدا مشغول باشد و ذكر قلبى در هر حالى خدا را در نظر داشته باشد و از خدا غافل نباشد ميفرمايد ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا احزاب آيهء 41 و نيز مىفرمايد : ( وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا ) دهر آيهء 25 ( إِنَّكَ كُنْتَ بِنا بَصِيراً ) بصير عالم بمبصرات است سميع عالم بمسموعات است مدرك عالم بمدركات است حكيم عالم به حكم و مصالح است مريد عالم بصلاح و فساد است تمام از شئونات علم است نه حالات مختلفه چنانچه علم و قدرت هم از شئونات ذات است كه صرف وجود است در مجمع از حضرت صادق عليه السلام از پدرش از جدش از امير المؤمنين حديثى روايت كرده كه فرموده ( كن لما لا ترجو ارجى منك لما ترجو فان موسى بن عمران خرج يقتبس لاهله نارا فكلمه اللَّه فرجع نبيا و خرجت ملكة سبا كافرة فاسلمت مع سليمان و خرج سحرة فرعون يطلبون العزّة لفرعون فرجعوا مؤمنين ) و خداوند ميفرمايد ( وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ ) طلاق آيهء 2 و بنا بر آنچه گفتيم كه رزق فقط مأكولات و مشروبات نيست بلكه آنچه خداوند عنايت فرمايد از ايمان و علم و صحت و سلامت و مال و اولاد و ساير نعم الهيّه تمام صدق رزق مىكند و آيات قرآنى بر او ناطق است مقام نبوّت بموسى و اسلام ببلقيس و ايمان بسحره تمام رزق است با اينكه اميد نداشتند مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ . [ سوره طه ( 20 ) : آيه 36 ] قالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى ( 36 ) فرمود به تو داده شد آنچه سؤال كردى اى موسى در قرآن ميفرمايد ( وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ) مؤمن آيهء 62 و نيز ميفرمايد ( فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ