( 2 ) اينكه احدى نيست كه اين آتش را افروخته باشد . ( 3 ) صدا از درخت بصداى بلند كه تعبير به نودي ندا باشد تعبير فرموده . ( 4 ) اينكه موسى را مىشناسد و او را باسم ندا ميدهد كه ميفرمايد ( فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى ) . [ سوره طه ( 20 ) : آيه 12 ] إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ( 12 ) محققا من خود پروردگار تو هستم پس بيرون كن نعلين خود را بدرستى كه تو بوادى مقدّسى هستى كه نام او طوى است . ( إِنِّي أَنَا رَبُّكَ ) با سه تاكيد ان و تكرار متكلم انّى انا و جمله اسميه ربك رب تربيت كننده كه مربى بكسر باشد ترا كه مربى بفتح باشد و اطلاق بر مالك هم مىشود مىگويى ربّ الدار و رب الاهل خداوند مالك كل است ( لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ) خالق آنها موجد آنها نگهبان آنها تربيت كننده آنها است . ( فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ ) يك نوع تواضع است كه انسان در اماكن متبركه مثل مساجد و اعتاب ائمه اطهار و حضور بزرگان خلع نعلين كند و حافيا برود ماشيا و شايد تأويلش قطع علاقه زن و فرزند باشد . ( إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ ) قدس خالى از عيب و نقص است مىگويى سبوح قدوس و انسان تارك معاصى را مقدّس ميشمارى و اراضى كه خالى از كثافات باشد و روى او معاصى نشده باشد و خار و خس در او روئيده نشده باشد و بركات الهى در او نازل شده باشد مقدس است . ( طُوىً ) وادى است كه فعلا بيت المقدس نام نهاده‌اند .