وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ الاية ) نساء آيه 32 . و در مورد فرعون ميفرمايد : حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ جبرئيل مشتى لجن بر دهان او زد و گفت آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَ كُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ يونس آيه 90 و 91 . اگر خداوند بهشت و جهنم را در مرئى و منظر بندگان قرار داده بود احدى رو بجهنم نميرفت و خوب و بد از هم تميز داده نميشد خداوند همين اندازه كه حجت را بر بندگان تمام كند و تمام وسائل سعادت را در دست رس آنها قرار دهد چه وسائل تكوينى و چه تشريعى اگر كسى بميل و رغبت رو به او رفت سعادت‌مند و اگر اعراض كرد شقاوت و اسباب امتحانات را هم مهيا كرده لذا ميفرمايد : ( ما ننزّل ) ما نافيه ننزل متكلم مع الغير ، و مكرر گفته‌ايم آنچه مختص به خدا است بدون اسباب و وسائل و وسائط متكلم وحده تعبير ميفرمايد : مثل ( أَنِ اعْبُدُونِي ) ( وَ أَنَا رَبُّكُمْ ) ( إِنِّي أَنَا اللَّهُ ) و امثال اينها و آنچه باسباب و وسائط است متكلم مع الغير تعبير ميفرمايد : مثل مقام ( الملائكة ) معلوم مىشود كه اين كفار معتقد بوجود حق و ملائكه بودند ، فقط منكر توحيد و نبوّت بودند ميگفتند خداوند كه اين همه ملائكه دارد چرا يك ملك براى ما نميفرستد كه بشر روانه مىكند خداوند ميفرمايد : ما نازل نميكنيم ملائكه را ( الا بالحق ) موقعى كه ديگر قابل هدايت نيست و مستحق نزول بلاء شديد ما نازل ميكنيم و در آن موقع ديگر مهلتى نيست وَ ما كانُوا إِذاً مُنْظَرِينَ ) . [ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 9 ] إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ( 9 ) ( مصطفى را وعده داد الطاف حق * گر بميرى تو نميرد اين نسق من كتاب و معجزت را حافظم * بيش و كم كن راز قرآن رافضم )