[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 19 ] قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ أَ إِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى قُلْ لا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنَّنِي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ ( 19 ) بگو اى پيغمبر به اين مشركين چه چيز سراغ داريد كه شهادتش از شهادت خدا بزرگتر باشد بگو خداوند شاهد بين من و شما است و به من وحى رسيد كه اين قرآن است براى اينكه شما را انذار و بيم دهم به او و هر كس كه به او ابلاغ شده آيا شما شهادت ميدهيد اينكه با خداوند خدايانى هستند بگو من همچه شهادتى نميدهم بگو منحصرا خدا يكيست و محققا من بيزار و متبرى هستم از آن خدايان شما كه شريك خداوند قرار داده‌ايد . قُلْ أَيُّ شَيْءٍ بعضى اشكال كردند كه اطلاق شىء بر خداوند صحيح نيست و چرا نفرموده من اكبر شهادة ، و جواب دادند كه در خبر داريم شىء لا كالاشياء ، لكن اشكال و جواب هر دو مخدوش است و توضيح كلام اينكه شهود منحصر بذوى العقول نيست تمام مخلوقات نفس وجود آنها شهادت بوجود صانع و وحدانيت او و علم و قدرت و حكمت او ميدهند بلكه هر اثرى شهادت بوجود مؤثر ميدهد غاية الامر هر كدام به مقدار دلالت خود شهادت ميدهد و اكبر شهود بر يگانگى حضرت ربوبى ذات مقدس او است حتى نزد مشركين زيرا آنها هم منكر وجود او نيستند فقط در عبادت براى او شريك قائل شدند و چون قرآن مجيد بعد از اثبات معجزه بودن آن از جهات عديده كه در مقدمه اين كتاب ذكر شده كلام حق است و سرتاسر قرآن شهادت بوحدانيت او ميدهد و ما در ترجمه گفتيم چه سراغ داريد يعنى در ميانه شهود از ذوى العقول و غير آنها شاهدى بزرگتر از ذات مقدس او نيست لذا ميفرمايد أَكْبَرُ شَهادَةً و استفهام تقريرى است نظير اينكه بگويى