حكمت است و تميز بين مؤمن و كافر و عادل و فاسق و مطيع و عاصى داده نميشود و اگر كسى باز در مقام مخالفت و كفر در آيد هلاك مىشود بلكه حكمت چنين اقتضاء مىكند كه بندگان بروند در پى ادله و براهين و علم و اجتهاد و زحمت تا اجر كامل پيدا كنند و اگر پشت پا زدند مستحق عقوبت گردند لذا ميفرمايد وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌ با اينكه اين هم بهانه است اگر ملك هم ميفرستاد ميگفتند از كجا اين ملك باشد بلكه ممكن است جن و شياطين باشد و در اين صورت عذاب بر آنها نازل ميشد و هلاك ميشدند چنانچه ميفرمايد وَ لَوْ أَنْزَلْنا مَلَكاً لَقُضِيَ الْأَمْرُ يعنى كار ميگذشت و هلاك ميشدند ثُمَّ لا يُنْظَرُونَ و ديگر به آنها مهلت داده نميشود و اين هم يك نوع لطفست نسبت ببندگان ، و اطلاقات قضاء را مكرر تذكر داده‌ايم و اينجا بمعنى خاتمه و از بين رفتن است چنانچه در آيه شريفه ميفرمايد وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ قالَ إِنَّكُمْ ماكِثُونَ زخرف آيه 77 ، يعنى بميريم و از عذاب نجات يابيم . [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 9 ] وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلاً وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ ( 9 ) و اگر قرار دهيم او را ملك هراينه بايد او را رجل قرار دهيم و هراينه بپوشانيم بر آنها آنچه را كه مىپوشند رجال . مسئلة - يكى از شرائط نبوت و امامت اينست كه بايد كسى باشد كه امّت بتوانند با او تماس بگيرند و معاشرت و مصاحبت و مكالمه نمايند وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ ابراهيم آيه 4 ، بنا بر اين وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً ضمير مرجع آن رسول است چنانچه ظاهر همين است يا قرين رسول كه از كلمه مقترنين استفاده مىشود لَجَعَلْناهُ رَجُلًا بايد به صورت بشر قرار دهيم چنانچه ملائكه كه بر حضرت ابراهيم عليه السّلام نازل شدند جهت بشارت باسحق و بر حضرت لوط عليه السّلام جهت