منتهى كارى كه از بنده بر ميآيد در مقابل اين همه نعمت اطاعت اوامر و انتهاء از نواهى او است . دليل دوم - قاعده دفع ضرر زير مسلما در مخالفت او هم ضرر دنيوى و هم ضرر اخروى است كه مفاد جمله دوم است وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ و كلمه ( و الارحام ) عطف بجار و مجرور ( به ) است و مفعول ( تسائلون ) يعنى ( تسائلون الارحام ) كه شما مسئول ارحام هستيد در صله با آنها يا قطع رحم كه قبلا مثوبات صله و عقوبات قطع را بيان كرديم . دليل سوم - جمله إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً كه خداوندى كه ( لا يخفى عليه خافية و عالم السر و الخفيات ) بجزء جزء اعمال و اخلاق و بواطن شما با خبر است و هميشه حاضر و ناظر است ، بنده ذليل عاجز در محضر قادر متعال چگونه حيا نميكند و مخالفت مينمايد عقل حكم مىكند بملازمت تقوى . [ سوره النساء ( 4 ) : آيه 2 ] وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً ( 2 ) و بدهيد به يتيمها اموالشان را و تبديل نكنيد پليد را بپاكيزه و نخوريد اموال ايتام را با اموال خودتان اين بسيار زشت و شنيع است و گناه بزرگى است . وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ يعنى بعد از بلوغ و رشد اموال آنها را به آنها رد كنيد و اطلاق يتيم بعد از بلوغ و رشد بنوع از عنايت و مجاز است چنانچه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را ميگفتند يتيم ابى طالب و منسوب به حضرت سجاد عليه السّلام است كه بمحمد حنفيه عموى خود فرمود ( جئتك يتيما ) و الا حقيقة بعد از بلوغ از يتيم خارج مىشود چنانچه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود ( لا يتم بعد الاحتلام ) .