« الاسلام يجبّ ما قبله » و اگر در زمان كفر عبادت يا عمل خيرى از آنها صادر شود صحيح نيست زيرا شرط صحت كلّيه عبادات اسلام و ايمان است و از همين - جهت عبادات اهل خلاف و بدع و ساير فرق شيعه نيز باطل است چون شرط ايمان در آنها نيست . وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ مراد همان نماز است و مفسرين درباره تكرار آن وجوهى گفته‌اند ولى حق اين است كه تكرار نيست بلكه امر به نماز با جماعت است و از اين جمله هم استفاده مىشود كه كفار بمستحبات نيز مكلف هستند . و اين واضح است كه پيغمبر اسلام بر كافه جن و انس تا قيامت مبعوث بوده و همه آنها مشمول جميع احكام او هستند غير از احكام خاصه كه براى بعضى بخصوص جعل شده . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 44 ] أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ( 44 ) ( آيا مردم را به خوبى امر كنيد و خود را فراموش مىنمائيد و حال آنكه كتاب را ميخوانيد آيا تعقل نميكنيد ) ( برّ ) در لغت بمعنى بسيارى اطلاق شده : هر كار نيكويى را برّ گويند اسمى است شامل جمله طاعات از واجبات و مندوبات مىشود و بمعنى صدق و صله و احسان و نيكويى بوالدين نيز استعمال مىشود . و ظاهر اينست كه اصل در معنى برّ همان نيكى و مطلق خير است و ساير معانى متفرّع بر همين معنى است و در قرآن نيز بر هر كار نيكى اطلاق بر ( بكسر باء ) شده و بر اشخاص نيكوكار و فرشتگان و آفريدگار اطلاق برّ ( بفتح باء ) و بارّ شده مانند :