[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 95 ] وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ( 95 ) ( و اينان هرگز آرزوى مرگ نكنند بواسطه اعمالى كه بدستهاى خود انجام داده‌اند و خداوند بستمكاران دانا و آگاه است ) لن براى تأكيد نفى و با كلمه ابدا دلالت بر تأييد مىكند يعنى اينان هرگز آرزوى مرگ نخواهند كرد براى اينكه خود در باطن ميدانند كه در هر دو دعوى كاذبند ، اما در دعوى اولى براى اينكه در خود تورات دارد كه لعنت كرده كسانى را كه بدستور آن عمل نكنند ، و يهود در جميع اعصار از زمان موسى « ع » تا زمان پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مخالفت تورات را نموده و حتى شرك به خدا آوردند و با اينكه ميدانستند پيغمبر اسلام همان است كه تورات اوصاف او را بيان نموده ايمان نياوردند و لعن بمعنى بعد از رحمت و گرفتار عذاب و غضب الهى شدن است و با دعوى اينكه دار آخرت خصيصه آنها است مباينت دارد و لذا نصارى براى اينكه از لعن تورات بواسطه مخالفت آن خود را آسوده نموده باشند عذرى براى خود تراشيده و گفتند حضرت عيسى « ع » بعوض ما بدوزخ رفت « فدانا من لعنة الناموس » و اما دعوى دوم ، عهد قديم مشحون است از اينكه بنى اسرائيل در اثر شرك و بت پرستى و ترك خدا و تورات از نظر خدا افتادند و مورد غضب او قرار گرفته و مستأصل شدند و گرفتار سلاطين مشرك شدند و اين به اولى خداوند و دوست او و پسران او بودن كمال ضديت را دارد . وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ خداوند بكذب آنها و بما فى الضمير آنها و اعمال زشت و كفر و شرك و عناد و عصبيت و لجاج و ساير معاصى آنها آگاه است چه لفظ ظلم بر همه اينها اطلاق مىشود و مورد اين جمله اگر چه يهودند ولى چنانچه