و اگر ظاهر الدلالة نباشد هر گاه خبر معتبرى در تفسير و تأويل و بيان آن يافتم آن خبر را متذكر شده و تشريح نمايم و هر گاه خبر معتبرى نيافتم علمش را باهلش محول كنم ، در صورت اخير اگر چيزى در بيان آيه گفته شود مجرّد احتمال است و قصد بمراد و مقصود ، منظور نيست گفتار چهارم در اختلاف قرائات مشهور بين علماى خاصّه و عامه جواز قرائت قرآن بر طبق قرائت يكى از قرّاء سبعه ( عمرو بن علاء بصرى ، عبد اللَّه بن كثير مكّى ، نافع بن عاصم مدنى ، عبد اللَّه بن عامر شامى ، عاصم و حمزه و كسايى كوفي ) است . و بعضى قرائت سه نفر ديگر ( يزيد بن فعقاع مدنى و يعقوب بن اسحق حضرمى و خلف ابن هشام ) را نيز ضميمه نموده و قرائت اين ده نفر را صحيح و معتبر و غير اينها را شاذ دانسته‌اند و بعضى مجرّد صحت عربيت را در قرائت كافى دانسته اگر چه مطابق قرائت احدى از قراء نباشد مانند مرحوم آية اللَّه يزدى در عروة الوثقى و جماعتى تنها قرائت قرآن را مطابق سياهى جايز دانسته مانند مرحوم استاد شيخ جواد بلاغى ره و آنچه به نظر صحيح و درست ميآيد همين قول اخير است و دليل مشهور بر مدّعاى خود از چند وجه است 1 - متواتر بودن قرائت هر يك از قراء هفتگانه از زمان ايشان تا اين زمان و اين دعوى مخدوش و مورد انكار است براى اينكه اولا قرائت هر كدام از ايشان بواسطه دو راوى به آنها منتهى مىشود و در بسيارى از موارد در روايت كردن از ايشان با هم اختلاف دارند و خود اين اختلاف موجب عدم ثبوت قرائت هر يك