مؤلف : در انوار از بعض صوفيّه نقل كرده‌اند كه مائدهء اينجا عبارت است از حقائق معارف كه غذاى ارواح است ، همچنان‌كه اطعمه كه غذاى ابدان است . علّامه شعرانى : يعنى ظاهر قرآن كه طعام جسم است ، صحيح ، و اشاره به طعام روح نيز هست كه انسان بايد از آن ظاهر به اين معنى نيز پى برد و نصارى گويند : مائده از آسمان نازل نشد ، بلكه طعام اندك داشتند ، پنج نان و دو ماهى و حضرت مسيح پنج تن از آن طعام سير كرد و هنوز سبدها باقى ماند و به فصل 14 انجيل متى بر قرآن اعتراض مىكنند . و به نظر ما آن هم مؤيّد قرآن است و چون از طعام اندك مردم بسيار سير نمىشوند ، مگر آنكه طعام آسمانى به آن ضميمه گردد . و تفاصيل اختلاف مفسّرين از بحث ما خارج است . « 1 » قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ . « 2 » مؤلف : ايشان بعد از جحود به قرده و خنازير مسخ شدند و به اين نوع عذاب معذّب شدند و هيچ امّت ديگر به اين نوع عذاب معذّب نشدند . علّامه شعرانى : نصارى اين تعبير را دربارهء قربانى نان و شراب كه در نزد آنها معروف است ، نقل كرده‌اند ، چنان‌كه در اصحاح يازدهم از نامهء اوّل به اهلش قرنتس مذكور است . امّا اصل اين عمل مانند تثليث و پسر خدا بودن و فديهء گناه شدن مسيح عليه السّلام نامعقول است . و گويند : آن حضرت فرمود : نان را بخوريد كه گوشت من است و شراب بنوشيد كه خون من است . و گويند : پس از تقديس ، آن نان و خمر در كليسا حتما مبدّل به خون و گوشت آن حضرت مىشود و قرآن مهيمن و مبين اصول و مبانى حقيقى دين

--> ( 1 ) . منهج الصادقين ، ج 3 ، ص 338 . ( 2 ) . مائده ( 5 ) آيهء 115 .