محمد عبد الله دراز (مترجم: عطائى)

867

دستور الأخلاق في القرآن (آئين اخلاق در قرآن) (فارسى)

توكّل بر خدا : « إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ » « 1 » « اگر خداوند شما را يارى كند ، هيچ‌كس بر شما پيروز نخواهد شد ، و اگر دست از يارى شما بردارد ، كيست كه بعد از او شما را يارى كند ، و مؤمنان بايد تنها بر ذات خدا توكّل كنند . » « فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ » « 2 » « اگر آنها روى از حق برگردانند ، ( نگران نباش و ) بگو : خداوند براى من كافى است ( چرا كه او بر هر چيزى تواناست ) ، همان خداوندى كه هيچ معبودى جز او نيست ، من تنها بر چنين معبودى تكيه دارم ، و به او دل بسته‌ام و كارهايم را به او واگذارده‌ام و او پروردگار عرش بزرگ است . » « قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ » « 3 » « بگو : آيا هيچ دربارهء معبودانى كه غير از خدا مىخوانيد ، انديشه مىكنيد كه اگر خدا زيانى براى من بخواهد ، آيا آنها مىتوانند گزند او را بر طرف سازند ؟ و آيا اگر رحمتى براى من بخواهد ، آيا آنها مىتوانند جلو رحمت خدا را بگيرند ؟ ! بگو : خدا مرا كافى است ، و همهء متوكّلان تنها بر او توكّل مىكنند . » نوميد نشدن از رحمت او : « وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ » « 4 » « از رحمت الهى هيچ‌گاه مأيوس نشويد ! چرا كه جز كافران بىايمان ( كه از قدرت خدا بى خبرند ) ، از رحمتش مأيوس نمىشوند . » « وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ » « 5 »

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) آيه 160 . ( 2 ) - توبه ( 9 ) آيه 129 . ( 3 ) - زمر ( 39 ) آيه 38 . ( 4 ) - يوسف ( 12 ) آيه 87 . ( 5 ) - حجر ( 15 ) آيه 56 .