ديگر چيزى نمىماند ، جز اين‌كه با سر انگشت اراده حركتى ايجاد شود ، به اين ترتيب ، آيا سزاوار است كه اين اراده انگيزه‌هاى خود را از زمينه‌هاى مختلف ديگرى عاريه بگيرد ؟ . و پس از آنكه اخلاق قرآنى بين اختلاف‌نظرها توافق ايجاد كرد و به تمام خواسته‌هاى مشروع در زمينهء مجازات پاسخ مثبت داد ، آيا اين اخلاق ناگزير در زمينهء نيّت به ظهور مىرسد ، و همين است جهت فكرى ما در عرضه كردن اين موضوع ؟ . و آيا مطابقت مادّى آن مجازات ، مبدأ الهام‌بخش آن هرچه باشد ، كفايت مىكند ، و يا حتّى در صورتى كه از وظيفه هيچ آگاهى نداشته باشيم ، باز هم كافى است ؟ . . . اين‌ها مسأله‌اى است كه هم‌اكنون ما را با اصرار و الحاح مواجه مىسازد و اين همان چيزى است كه فصل آينده را به آن اختصاص داده‌ايم .