محمد عبد الله دراز (مترجم: عطائى)

401

دستور الأخلاق في القرآن (آئين اخلاق در قرآن) (فارسى)

- آلودگى قلب : « أُولئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ . » « 1 » . - پليدى اخلاقى : « إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ . » « 2 » . - ناتوانى در برابر فريبكارى : « وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً . » « 3 » . - ترديد و دودلى : « إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ارْتابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِي رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ . » « 4 » . - فرصت‌طلبى : « وَ إِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُنْ مَعَهُمْ شَهِيداً وَ لَئِنْ أَصابَكُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ لَيَقُولَنَّ كَأَنْ لَمْ تَكُنْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ مَوَدَّةٌ يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً . » « 5 » . - سودجويى : « وَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ مُعْرِضُونَ وَ إِنْ يَكُنْ لَهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ . » « 6 » .

--> - انجام مىداديد ) خدا بر شما توبه كرد و شما را بخشيد ، ( اكنون كه چنين است ) با آن‌ها آميزش كنيد و آنچه را خداوند بر شما مقرّر كرده است ، طلب نماييد ، بخوريد و بياشاميد تا رشتهء سپيد صبح از رشتهء سياه شب براى شما آشكار گردد ، سپس روزه را تا شب تكميل كنيد ، هنگامى كه در مساجد مشغول اعتكاف هستيد ، با زنان آميزش نكنيد . اين‌ها مرزهاى الهى است به آن‌ها نزديك نشويد ، آرى ! اين‌چنين خداوند آيات خود را براى مردم روشن مىسازد ، شايد پرهيزگارى پيشه كنند . ( 1 ) - مائده ( 5 ) آيهء 41 ( - يك ب ) : آن‌ها كسانى هستند كه خدا نمىخواهد قلب آن‌ها را شستشو دهد . ( 2 ) - توبه ( 9 ) آيهء 28 ، 95 و 125 ، مائده / 90 ( - 4 ب ) : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! مشركان آلوده و ناپاكند ، بنابراين نبايد بعد از امسال نزديك مسجد الحرام شوند . ( 3 ) - طه ( 20 ) آيهء 115 ( - يك الف ) : پيش از اين ، از آدم پيمان گرفته بوديم ، امّا او فراموش كرد ، و عزم استوارى براى او نيافتيم . ( 4 ) - توبه ( 9 ) آيهء 45 ، 110 ، نور / 50 ( - 3 ب ) : تنها كسانى از تو اجازه ( براى عدم شركت در ميدان جهاد ) مىطلبند كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند ، دل‌هايشان مضطرب و آميخته با شكّ و ترديد است ، و آن‌ها پيوسته در سرگردانى به سر مىبرند . ( 5 ) - نساء ( 4 ) آيهء 72 ، 73 ( - سه ب ) : اين افراد دو چهره كه در ميان شما هستند ، با اصرار مىكوشند از شركت در صفوف مجاهدان راه خدا خوددارى كنند ، در صورتى كه شكست و يا شهادتى نصيب آنها شود ، آن‌ها با خوشحالى مىگويند : چه نعمت بزرگى خداوند به ما داد كه همراه آن‌ها نبوديم تا شاهد چنان صحنهء دلخراشى باشيم ، ولى اگر غنائمى به آن‌ها رسد ، گويند : كاش ما هم بوديم و سهم بزرگى عايد ما مىشد ، مانند بيگانه‌اى كه گويا هيچ ارتباطى ميان شما و آن‌ها نبوده است . ( 6 ) - نور ( 24 ) آيهء 48 - 49 ( - يك ب ) : و هنگامى كه از آنها دعوت شود كه به سوى خدا و پيامبرش بيايند تا در ميان آنان داورى كند ، گروهى از آن‌ها روىگردان مىشوند ، ولى اگر حق داشته باشند ، ( و داورى به سود آنان باشد ) با سرعت و تسليم به سوى او مىآيند .