هابيل و قابيل « * » تولد و بلوغ فرزندان آدم عليه السّلام پس از مدتها رنج و سختى و تحمل مشقتهاى فراوان وقتى كه براى اولين بار حوا نوزاد خويش را بوسيد ، نخستين شكوفه‌هاى باغ انسانيت شكفت و نظام زندگى آنها تكامل يافت و اين زن و شوهر با انس و علاقه به فرزندان خود ، به تربيت و پرورش آنها پرداختند و همواره سعادت آنها را آرزو ميكردند . حوا در دو نوبت زايمان چهار فرزند آورد ، در يك نوبت قابيل و خواهرش و در نوبت ديگر هابيل و خواهرش به دنيا آمدند . اين زن و شوهر عشق فراوانى به جگر گوشه‌هاى خود داشتند و اميد داشتند كه نسل فرزندانشان روى زمين را پر كنند و بر روى زمين آزادانه از رحمت خدا بهره‌مند گردند . آدم عشق فراوانى به پسران خود

--> ( * ) . داستان دو پسر آدم ( هابيل و قابيل ) از سورهء مائده ، آيات : 27 تا 31 اقتباس شده است . با اينكه در سوره مائده از اين دو تن ( هابيل و قابيل ) با عبارت « ابنى ادم » ياد شده است ، برخى عقيده دارند كه ايشان لزوما نبايد از صلب آدم ابو البشر و شكم حوا به دنيا آمده باشند و مىتواند اين عبارت به نسل آدم تلقى شود . اين گروه به دلايل ديگرى از جمله تشابه اسامى هابيل و قابيل به نامها و اسامى يهوديان ( مانند جبرئيل - ميكائيل - اسرافيل - عزرائيل - دردائيل و رفايل ) و موضوع قربانى كه پذيرش و يا عدم پذيرش آن با آتش آسمانى و سوختن قربانى معلوم مىشود ، استناد مىكنند و معتقدند كه اين داستان مربوط به امت يهود است نه فرزندان صلبى آدم و ناگفته نماند كه نام هابيل و قابيل در تورات ذكر شده است .