آدم و همسرش توبه كردند و از كرده خويش پشيمان شدند و گفتند : « بار خدايا ! به خويشتن ستم كرده‌ايم ، اگر ما را نيامرزى و بما رحم نكنى ما از زيانكارانيم . خدا دستور داد : پايين برويد ، و از بهشت خارج شويد . شما در زمين جايگزين مىشويد درحالىكه بعضى با بعضى ديگر دشمن هستيد و زمين تا هنگامى معين جايگاه شماست » . « 1 » خداوند توبهء اين زن و شوهر را قبول كرد و لغزش آنان را بخشيد و اين بخشش آنها را اميدوار و خوشحال و چشمشان را روشن ساخت و آرزوى ماندن در بهشت و برخوردارى مجدد از نعمتهاى آن در مغزشان خطور كرد . خدا از اين فكر و تمايل ايشان آگاه بود ، لذا به آنان دستور داد از بهشت بيرون رويد و به آنان هشدار داد كه دشمنى بين شما و ابليس براى هميشه باقى است . خدا اين خبر را به آنان داد تا از مكر و فتنه او بر حذر باشند و اسير وسوسه و نيرنگ او نشوند . خداوند صريحا به اين زن و شوهر فرمود : « هر دو از بهشت بيرون رويد ، كه برخى از شما با برخى ديگر دشمنيد ، اگر هدايتى از من به سوى شما آمد ، هركس هدايت مرا متابعت كرد نه گمراه شود و نه شقى و بدبخت گردد . » « 2 » خدا ضروريات و نياز آدم عليه السّلام را در نظر گرفت و اميدى در دلش بوجود آورد تا به سوى تداوم زندگى قدم بردارد و در اين راه تلاش كند . و به او خبر داد كه روزگار نعمت خالص و آسايش كامل ، سپرى گشته . پس از خروج از بهشت و محروميت از نعمتهاى آن همواره بر سر دو راهى خواهيد بود : راه هدايت و گمراهى ، راه ايمان و كفر ، طريق فلاح و خسران . هركس راهى را كه خدا تعيين كرده است پيمود و در راه شريعت و سنت الهى و مسير مستقيم گام برداشت ، نبايد از وسوسه شيطان و خدعه او ترس داشته باشد ، ولى هركس از ياد خدا غافل و از راه راست منحرف شد ، اسير سختى و محنت مىگردد و در زمرهء كسانى قرار مىگيرد كه سعى آنان در دنيا بىثمر است درحالىكه فكر مىكنند كار شايسته‌اى انجام مىدهند و از نيكوكارانند .

--> ( 1 ) . سورهء اعراف ، آيات : 23 و 24 « قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا . . . » ( 2 ) . سوره طه ، آيه : 123 « قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً . . . »