ابو الفتح كنيه ايشان و كراجكى شهرت ايشان مىباشد از اعاظم علما و فقها و متكلمين اماميه مىباشد . موافق آنچه از تاريخ مرآت الجنان يافعى نقل شده به نحوى لغوى طبيب ، منجّم ، متكلّم هم موصوفش داشته است . از تلامذهء شيخ مفيد و سلاربن عبد العزيز ديلمى و نظائر ايشان بود . در خدمت سيد مرتضى نيز بوده . تأليفات ايشان در فقه و حديث و امامت و اصول دين و نجوم و هيئت و ديگر علوم متداوله بسيار و بعضى از آنها را تذكر مىدهد . 1 - الابانة عن الممائلة فى الاستدلال لاثبات النبوة و الامامة . 2 - الاستطراف فى ماورد فى الفقه فى الانصاف او فى ذكر النصف فى الفقه . 3 - الاستبصار 4 - الاصول فى مذهب آل الرسول 5 - الاقناع عند تعذر الاجماع 6 - البرهان على طول عمر صاحب الزمان عليه السّلام 7 - التشجير فى المعقبين من ولد الحسن و الحسين عليهم السلام 8 - التعجب من اغلاط العامة فى مسئلة الامامه كه با كنز الفوائد چاپ شده و حاوى اقوال متناقض و افعال مخالف اقوال يا نفرت‌آور عامه است كه روز عاشورا مرتكب شده و اولاد كسانى را كه در قتل و شهادت حضرت حسين عليه السّلام بعناوين مختلفه مصدر كارى و خدمتى جزيى به يزيد و ابن زياد بوده‌اند تجليل و تبجيل نمايند . 9 - كنز الفوائد . وفات ايشان در سال 449 هجرى قمرى واقع شده است . * * *