مىدانيت از نعمتهاى الوان ، أَمَدَّكُمْ بِأَنْعامٍ وَ بَنِينَ پيوسته كرد شما را چهار پايان ، و پسران . ( 132 - 133 ) وَ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ و بوستانها و چشمه‌هاى روان . ( 134 ) إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ من مىترسم بر شما از عذاب روز [ ى ] بزرگ بدين جهان ، و گويند بدان جهان . ( 135 ) قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ گفتند « 1 » يكسان است بر ما اگر پند دهى يا نباشى از پند دهندگان . ( 136 ) إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ نيست اينها كه ما مىكنيم مگر عادت پيشينيان . ( 137 ) وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ و نييم ما عذاب‌كردنيان فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ دروغ گوى داشتندش و هلاك كرديمشان ؛ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً اندر اينست آيت وحدانيّت ، وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ و نيند بيشترين ايشان گروندگان بدين آيت . ( 138 - 139 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ و پروردگار تو است عزيز با رحمت . ( 140 ) كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ دروغ گوى داشتند ثموديان رسولان را إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ چون گفت هم نسب ايشان صالح پيامبر مر ايشان را ؛ أَ لا تَتَّقُونَ از خداى تعالى نمىترسيت ، كه جز وى را « 2 » مىپرستيت . ( 141 - 142 ) إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ منم شما را رسول امانت‌گزار . ( 143 ) فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ بترسيت از خداى و مرا باشيت طاعت‌دار . ( 144 ) وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ و نمىخواهم از شما مزدى به رسانيدن رسالت ، إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ نيست ثواب من مگر از پادشاه [ همه ] مملكت . ( 145 ) أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ خواهندتان ، ماندن درين دنيا ايمنان . ( 146 )

--> ( 1 ) - اصل : گويند . ( 2 ) - ن : ورا .