و مىافكنديت [ چيزى را ] كه شما را به وى علم نيست در دهانهاتان ، وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ و مىپنداشتيت آن را خورد « 1 » و آن به نزد خداى تعالى كلان « 2 » ، و گمان مىبرديت كه و بال آن اندكى است و آن به نزد خداى تعالى فراوان « 3 » . ( 15 ) وَ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُمْ ما يَكُونُ لَنا أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهذا سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ چرا چون شنيديتش نگفتيت كه نرسد ما را كه برانيم اين سخن بر زفان ، شگفت است اين سخن و بزرگ است اين بهتان . ( 16 ) يَعِظُكُمُ اللَّهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَداً إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ پند مىدهدتان خداى تعالى تا به مثل اين سخن بيش بازنگرديت ، اگر مسلمانيت . ( 17 ) وَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ و پيدا مىكند خداى تعالى مر شما را احكام شريعت ، وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ و خداى تعالى داناست و با حكمت . ( 18 ) إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا آنان كه دوست دارند كه آشكارا شود سخن زشت در مؤمنان ، لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ مر ايشان راست عذاب دردگين در اين جهان و در آن جهان ؛ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ و خداى تعالى مىداند و شما نمىدانيت كه كيانند ، كه اين حال را دوست‌دارندگانند . ( 19 ) وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ و گر نه فضل خداى تعالى بودى بر شما و رحمت وى ، وَ أَنَّ اللَّهَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ و آنك خداوند را عز و جل بر كمال است رأفت و

--> ( 1 ) - ن : خرد . ( 2 ) - ن : فراوان . ( 3 ) - در « ن » : تمام عبارت بين شماره‌هاى « 2 » و « 3 » از قلم كاتب ساقط شده است .