وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ اللّه آن خداى است كه بادها فرستد ، فَتُثِيرُ سَحاباً پس آن بادها ابرها برانگيزاند « 1 » فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ پس برانيم آن ابر را به بيابان مرده ، فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها زنده كنيم به وى زمين را بعد آنك مرده گشته « 2 » ؛ كَذلِكَ النُّشُورُ همچنين بود زنده كردن مردگان ، بدان جهان . ( 9 ) مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً هر كه عزّت خواست ، عزّت همه مر خداوند راست ؛ إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ به آسمان برآيد گفتار نيك وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ و به آسمان بر آرد خداى تعالى كردار نيك وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ و آنها كه دستان كنند با مؤمنان ، به در آوردن شبهت‌ها بر ايشان ؛ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ مر ايشان راست عذاب سخت به آخرت ، وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ و مكر آنها ناچيز شود به عاقبت . ( 10 ) وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ و اللّه آن خداى است كه بيافريد اصل‌تان را از خاك ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ باز نسل وى را « 3 » از آب پشت ناپاك ؛ ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً باز جفتان گردانيدتان ، وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ و بار نگيرد ماده [ اى ] و بار ننهند مگر به علم وى بدان . وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ و پيدا [ كرده ] نشود مقدارى عمرى خداوند عمرى ، وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ و كم كرد [ ه ] نشود از عمر وى به گذشتن بعضى ؛ الّا در لوح است بيان آن إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ و آن است بر خداى تعالى آسان . ( 11 ) وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ و برابر نيايد دو دريا هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ كه اين يكى خوش و بمزه و گواران شراب وى ، وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ و آن ديگرى طلخ و شور آب وى . وَ مِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيًّا و از هر يكى مىخوريت گوشت تازه و

--> ( 1 ) - ن و ت : برانگيزد . ( 2 ) - ن و ت : كرده . ( 3 ) - ن : و را .