را گرفتند به خدايى ، كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتاً همچون داستان عنكبوت است كه خانه‌يى ساخت به پيدائى وَ إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ و ضعيف‌ترين خانه‌ها خانهء عنكبوت است ، كه بىقرار و بىثبوت است ؛ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ اگر بدانندى ، و به دانش كار كنندى . ( 41 ) إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ خداى تعالى مىداند هر چه جز وى « 1 » خدا مىخوانند كفّار ، وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ و وى است عزيز و صواب - كار . ( 42 ) وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ و اين داستانهايى است كه پيدا مىكنيم مر مردمان را ، وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ و مفهوم نشود مگر عالمان را . ( 43 ) خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ آفريد خداى تعالى آسمانها و زمينها را به حق ، إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ اندرين دلالت قدرت حق است مر گروندگان را از خلق . ( 44 ) اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ بخوان آنچه « 2 » وحى كرده شد به تو از قرآن ، وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ و بر پاى دار نماز را « 3 » چه نماز بازدارد از جرم و عصيان ؛ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ و ياد كرد خداى تعالى بهتر « 4 » ، از همه كارها يك سر . وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ و خداى تعالى مىداند آنچه « 5 » مىكنيت ، و جزا دهدتان به آنچه « 6 » مىآريت . ( 45 ) وَ لا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ و جدل مكنيت با جهودان و ترسايان مگر بر آن جهت كه وى نيكوتر ، إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ مگر به آنها كه

--> ( 1 ) - ن : هر چه را بجز . ( 2 ) - ن : آنج . ( 3 ) - ن : « را » ندارد . ( 4 ) - ن و ت : بزرگتر . ( 5 ) - ن : هر چه را بجز . ( 6 ) - ن : آنج .