شكر آريت . ( 73 ) وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ و ياد كن آن روز كه خطاب كندشان ، فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ و گويد : كجااند آن بتان ، كه ايشان را شريكان من گفتيت اى مشركان . ( 74 ) وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً و بيرون « 1 » آريم از هر امتى گوايى برايشان ، فَقُلْنا هاتُوا بُرْهانَكُمْ و گوييم بياريت حجتتان ؛ فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ بدانند كه خدايى ، مر خداى راست بسزايى ؛ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ و باطل شود از ايشان ، آن شرك و دروغ ايشان . ( 75 ) إِنَّ قارُونَ كانَ مِنْ قَوْمِ مُوسى فَبَغى عَلَيْهِمْ قارون از قوم موسى بود و پسر عمّ وى ، فرهى كرد بر قوم وى ؛ وَ آتَيْناهُ مِنَ الْكُنُوزِ ما إِنَّ مَفاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي الْقُوَّةِ و داديمش از گنجها چندانى كه گرانى « 2 » كردى كليدهاى وى به برداشتن « 3 » جماعتى با قوّت ، إِذْ قالَ لَهُ قَوْمُهُ لا تَفْرَحْ چون گفتند وى را « 4 » قوم وى كه فريده « 5 » مشو بدين نعمت ، إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ چه خداى تعالى دوست ندارد فريدگان « 6 » را به دولت و نعمت . ( 76 ) وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ و بجوى بدانچه « 7 » دادت خداى تبارك و تعالى ثواب آخرت ، وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا و فراموش مكن بهرهء خويش را از دنيا طاعت و سخاوت . وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ و نيكويى كن با خلق ، چنانك نيكويى كرد با تو حقّ ؛ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ و مجوى تباهى كردن در زمين ، إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ چه خداى تعالى دوست ندارد

--> ( 1 ) - ن : برون . ( 2 ) - ن و ت : گران بار . ( 3 ) - اصل : برداشتن . ( 4 ) - ن : ورا . ( 5 ) - ن و ت : فيريده . ( 6 ) - ن و ت : فيريدگان . ( 7 ) - ن : بدانج .