همزه است ، لذا تصوّر شده است كه مقصود سيبويه « وله » است كه اللّه از آن مشتق شده . و اهميّتى كه نسخهء نيكلسن دارد بايد معتقد شويم كه مقصود سيبويه اينست كه اللّه از أله مشتق است نه از وله ، مخصوصا كه در بيت دوّم الهنا آورده است . امّا در فرهنگ لغات مثنوى به اين نكته توجّه نكرده‌اند و فقط وله را در باب خود آورده و از أله و ضبط اين بيت سخنى به ميان نيامده است . و همچنين است اختلاف علما در ترجمهء الرَّحْمنِ و الرَّحِيمِ كه در تفاسير كهن فارسى اين دو صفت را به نحوى ترجمه كرده‌اند كه در نزد ايرانيان قرون گذشته ابهامى نداشته و كاملا مفهوم آن روشن بوده است . 8 - ترجمهء حروف مقطّع : در اينجا حروف مقطع را نيز ترجمه و تفسير كرده است ، منتهى كلماتى كه در وصف بارى تعالى به كار برده ، به گونه‌اى است كه يكى از آن حروف مقطع در هريك از آن كلمات گنجانيده شده است ، مانند اين شواهد : كهيعص : خداى عزّ و جلّ كافى و هادى و حىّ و عالم و صمد است ، و همهء صفات بسزا مروى را ازل تا ابد است . ( سورهء 19 ) طسم : سوگند به طول و سنا ، و ملك ما كه اين است آيت‌هاى پيدا . ( سورهء 26 ) طس : سوگند به طلب طالبان ، و سؤال سائلان كه اين است آيات قرآن ، و كتاب با بيان . ( سورهء 27 ) ص : سوگند به صمد و صانع و صادق نام‌هاى خداوند ، و سوگند به قرآن با شرف با علم با پند . . ( سورهء 38 ) حم : سوگند به حلم و ملك خداوند ، و اين سوگند عظيم است . ( سورهء 40 ) ق : سوگند به قديم و قدير و قريب و قهّار و قاضى و قابض كه نام‌هاى مولى است ، و گويند سوگند به كوه قاف كه گرد اندر گيرندهء دنيا است . ( سورهء 50 ) رسم الخط القرآن در اين نسخه وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ . ( سورهء 2 / آيهء 87 ) در قرآن‌ها : ابن ، با همزه است . فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ . ( سورهء 2 / آيهء 89 ) ، كه با « ت » كشيده است ، و در قرآن‌ها به « ة » گرد .