اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ ايشانند ، كه در لعنت خداى تعالى و در لعنت لعنت‌كنندگانند - . ( 160 ) إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا مگر آنها كه از جهودى برگردند ، و تباه‌كرده‌هاى خود را « 1 » به صلاح آرند ، و پنهان‌كرده‌هاى خود را پيدا كنند ؛ فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ آنهااند كه توبهء ايشان بپذيريم ، و بر گذشته‌هاشان نگيريم ، وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ و منم توبه پذيرنده ، و بر تايبان بخشاينده . ( 161 ) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ آن‌كسها كه كفر آوردند ، و بر كفر مردند ؛ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ آنهااند كه بر ايشان است لعنت خداى تعالى و فريشتگان ، و همهء آدميان . ( 162 ) خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ جاويدانه « 2 » باشند در لعنت و سبك نكنند بر ايشان عقوبت ، و ندهندشان زمان و مهلت . ( 163 ) وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ و خداى شما يكى است ، لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ نه خدايى مگر آن خداى بخشندهء بخشايندهء مهربان « 3 » . ( 164 ) إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ به درستى كه « 4 » در آفريدن « 5 » آسمانها و زمين‌ها ، وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ و بر افزودن « 6 » شب‌ها و روزها ، وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ و رفتن كشتىها در درياها ، بِما يَنْفَعُ النَّاسَ بدانچه « 7 » در وى است مردمان را از منفعتها ، وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ و آنچه « 8 » مىفرستد خداى تعالى از آسمان از آب‌ها ، فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها و زنده كند به وى زمين‌ها را سپس خشكىها ، وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ و آنچه « 9 » پراكند در وى از جانوران به

--> ( 1 ) - ن : « خود را » ندارد . ( 2 ) - ن : جاودانه . ( 3 ) - ن و ت : . . . جز وى خداى نيست روزىدهنده و بخشاينده بر هر بنده‌اى است . ( 4 ) - ن : « بدرستى كه » ندارد . ( 5 ) - ن و ت : در آفرينش . ( 6 ) - ن : و بر افرودى . ت : و گرديدن . ( 7 ) - ن : آنج . ( 8 ) - ن : آنج . ( 9 ) - ن : آنج .