و اصحاب وى ، و گويند چهل تن بودند كه آمدند از حبشه « 1 » و سى و دو تن از اهل يمن و هشت تن از علماى شام مىخواندند تورات را به حق تلاوت وى ، و متابعت مىكردندش به حقّ وى ؛ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ آنهااند به وى گروندگان « 2 » ، وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ و هر كه كافر شود به وى آنهااند زيان‌كاران . ( 121 ) يا بَنِي إِسْرائِيلَ اى « 3 » فرزندان يعقوب اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ياد داريت نعمتهاى مرا كه شما را دادم ، و بر اهل روزگار شما را « 4 » فضل نهادم . ( 122 ) وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً و بترسيت از عذاب روزى كه در وى كسى نيابت كسى ندارد ، وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ و فدا « 5 » پذيرفته نشود ، و شفاعتى منفعتى « 6 » نيارد ؛ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ و نه ايشان را نصرتى ، و نه از كسى معونتى . ( 123 ) . وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ و ياد كنيت [ چون ] آزموده كرد ابراهيم را خداوند وى به كلماتى : و آن امور مناسك و مشاعر بود ، يا شرايع و شعائر بود ، يا او امر و زواجر بود ، يا آن ده سنّت ظاهر بود ؛ فَأَتَمَّهُنَّ به همه قيام كرد ، و همه را تمام كرد . قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً خداى تعالى گفت من گردانيدمت امام حق ، و مقتداى خلق : قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي ابراهيم گفت و از فرزندان من نيز امام گردان ، و اين نعمت بر ما تمام گردان ، قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ خداى تعالى گفت نرسد اينك « 7 » گفتيم به شأن تو ، به درخواست تو به مشركان از فرزندان تو . ( 124 ) وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً و ياد كنيد چون خانهء كعبه را جاى بازگشت مردمان

--> ( 1 ) - ن : از حبشه بيامدند . ( 2 ) - ن : گرويدگان . ( 3 ) - ن : يا . ( 4 ) - ن : شما . ( 5 ) - ن و ت : و فدايى . ( 6 ) - ن : منفعت . ( 7 ) - ن و ت : اين كه .