سختى و رنج ( 5 ) آيا پندارد آدمى كه توانايى ندارد بر ( عقاب ) او هيچ كس ( 6 ) آدمى ميگويد ضايع كردم ( در عداوت پيغمبر ) مال فراوان را ( 7 ) آيا آدمى پندارد كه ( هنگام گناه ) او را كسى نديده است ( 8 ) آيا قرار نداده‌ايم براى او دو چشم ( كه بدان ببيند ) ( 9 ) و زبانى و دو لب ( كه به كار آيد ) ( 10 ) و راهنماييش كرديم به دو راه خير و شر ( 11 ) پس آدمى نگذشت از عقبه ( در مخالفت با نفس رنج نكشيد ) ( 12 ) و چه چيز تو را دانا كرد كه عقبه چيست ( آن عقبه ) ( 13 ) رهانيدن بنده ايست ( از بردگى ) ( 14 ) يا خورانيدن طعام در روز واماندگى ( 15 ) يتيمى را كه داراى خويشى باشد ( 16 ) يا بينواى خاك نشينى ( 17 ) و باشد آن كس از آنان كه ايمان آورده‌اند و سفارش كردند يكديگر را بشكيبايى و سفارش نمودند يكديگر را بمهربانى ( 18 ) آن گروه اصحاب دست راستند ( 19 ) و نگرويدند بآيات ( و معجزات ) ما ايشان اصحاب دست چند ( 20 ) بر ايشان در دوزخ آتشى سرپوش نهاده شده است . قرائت : ابو جعفر لبّدا ، بتشديد قرائت كرده و ديگران بتخفيف قرائت كرده‌اند ، ابن كثير و ابو عمرو و كسايى ، فكّ رقبه او اطعم ، خوانده‌اند و قاريان ديگر فك رقبه ، برفع و اضافه قرائت كرده و ، او اطعام را بتنوين خوانده‌اند . و ابو عمرو و اهل كوفه غير عاصم مؤصده را با همزه قرائت كرده و باقى قاريان بدون همزه خوانده‌اند ، و يعقوب اختلاف كرده از آن و در قرائت نادره حسن ، فى يوم ذا مسغبه خوانده است .