بر آن نميشود ، پس حذف از فاصله نشده وقتى وقف بر آن نشود چنانچه از غير آن حذف نميشود ، و حذف آن براى خاطر وقف است هر گاه وقف شود . و كسى كه اكرمن و اهانن بدون ياء خوانده در وصل و وقف نكرده پس او مانند آنست كه در وصل و وقف يسر خوانده است براى اينكه ما قبل آن در فاصله كسره است . و كسى كه آن دو كلمه را با ياء در وصل خوانده مانند آنست كه يسرى در وصل باثبات ياء و بحذف ياء در وقف خوانده است . و روايت سيبويه از ابى عمرو كه او ربّى اكرمن و ربّى اهانن بر وقف قرائت كرده است . و كسى كه إرم ذات العماد خوانده پس معنايش را جعلها رميما گرفته ، آن را خاكستر قرار داد ، رمت هى و استرمت و ارمها غيرها . ابن جنّى گويد : و امّا قرائت ( بعاد ارم ) پس بنا بر اينست كه او اراده كرده اهل ارم اين شهر پس مضاف را حذف نموده و آن مقصود اوست مانند قول خداى تعالى ( بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ ) . گويد : و قول خدا ، فى عبدى لفظه آن لفظ واحد است ولى معنايش جمع است يعنى عبادى بندگان من و اين براى اينست كه او قرار داده ( عبادى ) را مانند واحد ( عبدى ) يعنى خلافى بين ايشان در بندگى او نيست چنانچه مخالف انسان نيست ، پس مانند قول پيغمبر ( ص ) ميگردد كه ميفرمايد ( و هم يد على من سواهم ) و غير او گويد معنايش فادخلى جسم عبدى ، اى روح پاك و اى نفس آرام داخل بدن بنده من شو .