( وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ ) و فرشهاى بسيار قيمتى و زيباى گسترده و پهن شده و ممكن است كه به معناى قطعه فرشهاى گسترده در مجالس باشد . عاصم بن ضمر ، از على عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت اهل بهشت را ياد فرمود و گفت مىآيند و داخل بهشت ميشوند ، پس مشاهده ميكنند كه فرشهاى منازلشان از لؤلؤ و مرواريد بافته شده و تختهاى برافراشته و پارچ‌ها و ظرفهاى نهاده شده و پشتيهاى متّصل بهم و فرشهاى زيباى پهن شده است ، و اگر نه اينكه خداى تعالى برايشان تقدير فرموده بود هر آينه چشمانشان به آنچه ميديدند كور ميشد ، با همسرانشان معانقه كرده و بر تختها مينشينند و ميگويند ( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا ) سپاس خدايى را كه ما را به اين نعمتها هدايت فرمود : قتاده گويد : چون خداوند تعريف بهشت و آنچه در آن است نمود گمراهان تعجّب از آن كردند ، پس خداوند سبحان نازل فرمود : ( أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ) آيا نمىنگرند بسوى شتر كه چگونه آفريده شده ، و شتر متاعى از معيشت و وسائل عيش و زندگى آنها بود ، پس ميفرمايد ، آيا پس نگاه نميكنند در آن و آنچه خدا بيرون آورد از آنها از ميان چرك و خون شير خالص و گوارايى براى نوش كنندگان ، مى گويد ، چنانچه اين را براى ايشان آفريدم ، همين طور براى اهل بهشت در بهشت خواهم نمود . ابى عمرو بن علاء و زجاج گويند : يعنى آيا عبرت نميگيرند به نگاه كردنشان بشتر و آنچه خدا بر آن تركيب فرموده از شگفتيهاى خلقت كه آن با تمام بزرگى و قوتش كودكى صغير آن را خوار مىكند و آن رام و مطيع او مىشود