براى ما توصيف شده و از نظر ما هم دور و پنهان است ، پس ما دنياى نقد را گرفته و آخرت نسيه و آينده را رها ساخته‌ايم . سپس خداوند سبحان در امر آخرت ترغيب كرده و فرموده : ( وَ الْآخِرَةُ ) يعنى سراى آخرت كه بهشت است . ( خَيْرٌ ) يعنى برتر . ( وَ أَبْقى ) و باقىتر و دائمىتر از دنياست . و در حديث آمده كسى كه آخرتش را دوست بدارد بدنيايش زيان زند و كسى كه دنيا را دوست بدارد به آخرتش ضرر رساند . ( إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى ) يعنى البته آنچه را كه ياد كرد از قولش ( قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى ) تا چهار آيه ، هر آينه در كتابهاى پيشينيانست كه قبل از قرآن نازل شده كه رستگارى در نماز خواندن و زكات دادن است و نيز ياد شده برگزيدن مردم دنيا را بر آخرت ، و حال اينكه آخرت بهتر از دنيا است . و بعضى گفته‌اند : يعنى كسى كه خود را تزكيه كند و خدا را ياد نمايد و نماز بخواند او ممدوح و ستوده در كتابهاى اوّلين است چنان كه ممدوح و ستوده در قرآن است . سپس خداوند سبحان بيان نموده كه صحف اولى چيست و فرمود : ( صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى ) و در اين آيه دلالت است بر اينكه بر ابراهيم عليه السلام هم كتابى نازل شده بر خلاف قول كسى كه پنداشته است كه كتاب نداشته ، و مفرد صحف صحيفه است . از ابى ذر ( ره ) روايت شده كه گفت عرض كردم يا رسول اللَّه انبياء