ابن جريح گويد : در باره ابى سفيان بن حرب نازل شده است كه در هر هفته دو حيوان ميكشت چون يتيمى نزد او ميآمد او را با عصا ميزد . عطاء از ابن عبّاس نقل كرده كه در باره مردى از منافقين نازل شده است . ( فَذلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ) خداوند سبحان بيان فرمود كه از صفات آن كس كه تكذيب روز پاداش مىكند اينست كه او يتيم را با خشونت دفع كرده و ميراند ، براى اينكه او ايمان به پاداش دادن بر او ندارد ، پس براى او رادعى از راندن آن يتيم نيست . ابن عبّاس و مجاهد گويند : يتيم را از حقش با خشونت و ستم محروم و او را ميرنجاند . ( وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ) يعنى به بينوا و مستمند طعام نمى دهد و به ديگران هم نميگويد به او طعام دهيد و به عبارت ساده‌تر نه خودش چيزى ميدهد در موقع توانايى و قدرت و نه در وقت تنگى و عجز ديگران را تشويق به اين كار مىكند براى اينكه روز پاداش را قبول ندارد . ( فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ) پس واى بر نماز خوانهايى كه از نمازشان غفلت ميكنند ، ابن عبّاس و مسروق گويند : ايشان آنهايى هستند كه نمازشان را از اوقات خودش به تأخير مياندازند ، و اين تفسير هم مرفوعا روايت شده است . على عليه السلام و ابن عبّاس گويند : مراد از اين آيه منافقين هستند - آنهايى كه اميد ثواب ندارند اگر نماز خواندند و اگر هم نخواندند ترس عقاب ندارند ، پس ايشانند كه از نماز غافلند تا وقت آن بگذرد ، آنها هر گاه