[ سوره الفيل ( 105 ) : آيات 1 تا 5 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ الْفِيلِ ( 1 ) أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ ( 2 ) وَ أَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبابِيلَ ( 3 ) تَرْمِيهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ ( 4 ) فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ ( 5 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) آيا نديدى ( و ندانى ) كه پروردگارت با صاحبان فيل ( ابرهه صباح و لشگر او ) چه كرد ( 2 ) آيا حيله ايشان را در تباهى و گمراهى نيفكند و قرار نداد ( 3 ) و خداوند تعالى پرندگانى گروه گروه براى ( نابودى ) ايشان فرستاد ( 4 ) آن پرندگان سنگهايى از سجّيل برايشان پرتاب مى كردند ( 5 ) و در نتيجه ايشان را چون كاهى كه خورده شده ( يا همچو كاهى كه آن را حيوانات خورده و فضله انداخته باشند گردانيد ) . قرائت : در شواذ قرائت ابى عبد الرحمن الم تر به سكون راء ذكر شده . دليل : ابن جنى گويد : اين سكون از باب شعر است نه باب قرآن براى آنچه كه در آنست از استهلاك حرف و حركت قبل از آن يعنى الف و فتحه از ( ترى ) ابو زيد انشاد كرد و گفت : قالت سليمى اشتر لنا سويتا ، سليمى گفت براى ما سويتى بخر ، اراده كرده اشتر را و انشاد كرد و گفت :